auditieve synthese

 

   

Abstract
Deelvaardigheid van het aanvankelijk lezen, waarbij klanken of klankgroepen worden samengevoegd tot gesproken woorden.

Tekst
Auditieve synthese is niet zozeer een geheugenproces (hoewel klanken wel enige tijd in het werkgeheugen moeten worden vastgehouden), maar meer een herkenningsproces. Het woord dat uiteindelijk het resultaat moet zijn van het synthetiseren van de klanken, maakt in principe al deel uit van de woordenschat van het kind en hoeft alleen nog herkend te worden. Auditieve synthese wordt ook gezien als leesvoorwaarde. J. Sixma ging er in zijn leesvoorwaardentoets ook vanuit dat auditieve synthese een herkenningsproces was door te kiezen voor voor kinderen bekende woorden en door steeds richtingwijzers te geven als: het zijn namen van dieren, het zijn allemaal kleren.

Aanvankelijk zal in de kleutergroepen auditieve synthese op lettergreepniveau worden geoefend. Hierbij kan bijvoorbeeld gebruik worden gemaakt van de namen van de kinderen in de klas: Chris-ti-aan, He-leen enz. Heeft een kleuter moeite met auditieve synthese op klankniveau, dan kan gebruik worden gemaakt van motorische en visuele ondersteuning. De leerkracht gebruikt het lichaam als uitgangspunt: Steek naar voren je a-r-m, wiebel met je t-ee-n. Ook kunnen afbeeldingen of voorwerpen hulp bieden. De leerkracht legt een aantal voorwerpen of afbeeldingen in de kring (eenvoudige mkm-woorden) en zegt: Wijs eens aan de b-oo-t, de p-o-p. Uiteindelijk moet het kind klanken kunnen samenvoegen zonder ondersteuning.

In het Curriculum Schoolrijpheid Auditieve training en in Diagnostiek van technisch lezen en aanvankelijk spellen van Struiksma e.a. wordt de deelvaardigheid auditieve synthese gekoppeld aan het auditief geheugen cq de vaardigheid reeksen woorden na te kunnen zeggen. Het feit dat dit voorwaarden zouden zijn voor auditieve synthese, blijkt in de praktijk niet op te gaan. Het oefenen van het nazeggen van een reeks woorden met als doel de auditieve synthese te verbeteren, lijkt dan ook niet zinvol.

In de leestheorie wordt steeds meer afstand genomen van een strikte verdeling in deelvaardigheden. Lezen wordt gezien als een vaardigheid waarbij afzonderlijke woorddelen moeten worden herkend en samengevoegd. Analyse en synthese worden niet afzonderlijk van elkaar, maar samen en in combinatie met lettertekens geoefend.

Andere auditieve deelvaardigheden zijn: auditieve discriminatie, auditieve objectivatie, auditieve analyse.
 

 
 
verwijzingen:

 

Gevonden: taalsite.nl