home

 

tijgermug

register

 

tijgermug

 

 

 

 

 

Inleiding

De tijgermug (wetenschappelijke naam: Aedes albopictus) is een mug die van oorsprong uit Zuidoost-AziŽ komt. Omdat hij behoorlijk goed in staat is om nieuwe gebieden te koloniseren en schade kan aanrichten, wordt de tijgermug aangemerkt als een "invasieve exoot".

Hij is een stuk kleiner dan de muggen die u meestal in Nederland tegenkomt: zijn lijfje is 5 tot 6 millimeter lang. Bij een tijgerachtig beestje zou u misschien verwachten dat hij bruin zou zijn, met gelige strepen. Zo ziet hij er echter helemaal niet uit. De kleur van zijn lijf en poten is heel duidelijk zwart, met opvallend witte streepjes er op. Vanwege zijn kleurencombinatie van zwart en wit zou de naam "zebramug" beter bij hem passen, maar dat zou weer tekort doen aan zijn agressieve eigenschappen.

 

Hinder

Net als andere steekmuggen hebben de vrouwtjes van de tijgermug bloed nodig voor de ontwikkeling van de eitjes in hun lichaam. De inheemse muggen van Nederland steken alleen in de schemering en ís nachts. De tijgermug is vooral overdag op zoek naar bloed, dus wanneer haar gastheren (mensen en dieren)actief zijn. Dit betekent dat de mug bij het steken zeer alert moet zijn om niet doodgeslagen te worden. Ze steekt daarom meestal maar kort en heeft meerdere zogeheten bloedmaaltijden nodig om voldoende bloed bij elkaar te krijgen voor haar nageslacht.

De steek is zeer pijnlijk en kan bovendien leiden tot allergische reacties. De muggen opereren vaak in zwermen. Vanwege hun irritante gedrag jagen ze in ItaliŽ (waar de mug in de jaren '90 is ingevoerd) mensen van de terrassen.
 
In Nederland leveren tijgermuggen nu al hinder op voor werknemers in de kassen met Lucky bamboo, en ook voor personeel in buurbedrijven. Door deze verslechterde werkomstandigheden kan het nog moeilijker worden om aan nieuw personeel te komen. Zelfs bewoners van nabijgelegen woningen hebben overlast van tijgermuggen gemeld.

 

 

Verspreiding ziekten
Bij het steken kan de tijgermug met het bloed ook virussen opzuigen, die in het bloed aanwezig zijn. Als ze daarna weer een mens of dier steekt, kan ze daarbij een deel van de eerder opgenomen virussen in het lichaam brengen. Zo kan de tijgermug diverse ziekten overdragen.

Zoals gezegd, moet het vrouwtje meestal meerdere mensen of dieren steken om voldoende bloed binnen te krijgen om de eitjes te laten ontwikkelen. Deze "wisselende contacten" maken dat er een verhoogde kans is op het oppikken en verspreiden van virussen.

De meest genoemde virussen zijn knokkelkoorts (dengue) en Chikungunya, maar tijgermuggen zijn (in ieder geval in het laboratorium, maar vaak ook al in de praktijk) in staat gebleken om wel meer dan 20 soorten virussen te verspreiden. Hierdoor worden de volgende ziekten verspreid: Chikungunyakoorts, Japanse encephalitis. La crosse (hersenvliesontsteking), Rift Valley-koorts, Ross River-koorts en de West Nile virusinfectie.