|
Het prikkelgeleidingssysteem
Adams-Stokes-syndroom is de benaming voor een groep symptomen waaronder
korte aanvallen van duizeligheid en bewusteloosheid (de zogenaamde
Adams-Stokes-aanvallen), kortstondige insulten (toevallen) en het gedurende
korte tijd ontbreken van de polsslag.
Deze symptomen worden veroorzaakt door een stoornis in het
prikkelgeleidingssysteem van het hart, meestal in de vorm van een
atrioventriculair blok (AV-blok). Dit is een blokkade tussen de boezems
(atria) en de hartkamers (ventrikels). Soms is er sprake van een blok tussen
de sinusknoop die de elektrische prikkels afgeeft en de boezems (een
zogeheten sino-atriaal blok).
Oorzaken
Om het hart goed te laten functioneren is veel elektrische activiteit nodig.
De elektrische prikkels worden afgegeven door de sinusknoop (de gangmaker
van het hart) die zich dicht bij de rechterboezem bevindt. Van daar gaan de
prikkels naar de atrioventriculaire knoop op de grens tussen de boezems en
de hartkamers en verspreiden zich vervolgens over de hartkamers.
Het Adams-Stokes-syndroom wordt veroorzaakt door een gedeeltelijk of
volledig blok in de geleiding van elektrische prikkels. Zo'n blokkade kan in
elk willekeurig deel van de geleidingsbanen voorkomen. Het
Adams-Stokes-syndroom kan het gevolg zijn van myocarditis (ontsteking van de
hartspier). Uit onderzoek is gebleken dat bepaalde bacteriële infecties en
middelen die worden gebruikt bij de behandeling van psychiatrische
aandoeningen ook de oorzaak van het Adams-Stokes-syndroom kunnen zijn.
Symptomen van het Adams-Stokes-syndroom
Patiënten met het Adams-Stokes-syndroom kunnen last hebben van pijn op de
borst, black-outs, duizeligheid en flauwvallen. Kortdurende insulten
(toevallen) kunnen eveneens optreden. Tijdens een aanval worden patiënten
erg bleek omdat hun hart niet slaat zoals het moet, er is geen of zeer
langzame polsslag en de bloeddruk is gewoonlijk niet meetbaar. De meeste
mensen herstellen snel na zo'n aanval. Ze worden op dat moment vaak erg rood
door de plotselinge bloedtoevoer.
Diagnose van het Adams-Stokes-syndroom
Op grond van een klinische evaluatie van de symptomen en lichamelijk
onderzoek kan de arts vermoeden dat de patiënt aan het Adams-Stokes-syndroom
lijdt. Een ECG (elektrocardiografie) is nodig om een definitieve diagnose te
stellen en om na te gaan hoe ernstig de aandoening is. Bij dit syndroom
verdient ook een EEG (elektro-encefalografie) aanbeveling, want daarmee kan
een eventuele hersenaandoening als oorzaak van het flauwvallen of de
epileptische insulten worden uitgesloten. Andere onderzoeken die kunnen
helpen bij het stellen van de diagnose zijn onder meer het in beeld brengen
van de hartspier met behulp van echocardiografie, de tilt table test,
elektrofysiologisch onderzoek, een CT-scan, kernspinresonantie (MRI),
dopplerechografie van de halsslagader en bepaling van het
bloedsuikergehalte.
Behandeling van het Adams-Stokes-syndroom
De behandeling richt zich op de achterliggende oorzaak van het
Adams-Stokes-syndroom. Antiaritmische middelen kunnen worden gebruikt om het
hartritme te reguleren. Soms moet dit gebeuren door middel van cardioversie
(het toedienen van elektrische schokken met een defibrillator). In veel
gevallen is implantatie van een tijdelijke of permanente pacemaker nodig.
Complicaties van het Adams-Stokes-syndroom
Patiënten met het Adams-Stokes-syndroom zijn vatbaar voor de vorming van
bloedstolsels als gevolg van de hartritmestoornissen. Zulke stolsels kunnen
een hersenslagader afsluiten en zo een beroerte veroorzaken.
Prognose
Bij het Adams-Stokes-syndroom hangt de prognose af van de achterliggende
hartaandoening. |
