|
Beschrijving
De ziekte van Addison is meestal een auto-immuunziekte. Bij
auto-immuunziekten richt de afweer zich tegen delen van het eigen lichaam.
Bij de ziekte van Addison richt de afweer zich tegen de bijnierschors. De
bijnierschors is de buitenste laag van de bijnieren. De bijnieren liggen
boven de nieren. De bijnierschors maakt de hormonen cortisol en aldosteron.
Cortisol is onder andere belangrijk bij stress en inspanning. Het zorgt er
dan voor dat er voldoende energie vrijkomt om prestaties te kunnen leveren.
Aldosteron is betrokken bij de water- en zouthuishouding; het speelt een rol
bij het reguleren van de hoeveelheid water en zout in het lichaam.
Doordat de afweer bij de ziekte van Addison de bijnierschors aanvalt, werkt
de bijnierschors niet meer goed. Er kunnen niet voldoende cortisol en
aldosteron gemaakt worden. Hierdoor kunnen kenmerken ontstaan zoals
vermoeidheid, vochtverlies, gewichtsverlies, bruine verkleuring van de huid,
verminderde eetlust, behoefte aan zout en misselijkheid.
Soms is er sprake van een erfelijke vorm van de ziekte van Addison.
Diagnose
De ziekte van Addison kan worden vermoed op grond van de bovenstaande
kenmerken. De diagnose kan worden bevestigd met bloedonderzoek.
Behandeling
De ziekte van Addison is niet te genezen. De behandeling bestaat uit het
geven van bepaalde hormonen zodat het tekort aan cortisol en aldosteron
wordt opgeheven.
Voorkomen (frequentie)
Ongeveer 4 op 100.000 tot 6 op 100.000 personen heeft de ziekte van Addison.
Overerving
De ziekte van Addison is meestal niet erfelijk. Soms is er sprake van een
erfelijke vorm van de ziekte van Addison. De erfelijke vorm kan autosomaal
recessief of X-gebonden recessief overerven. |
